پروین پژواک
زنان در کابل در اعتراض به وضع محدودیت بر انترنت و شبکههای مجازی، به دیوارنگاری پرداختند. شماری از دختران عضو «جنبش تحوّل تاریخ زنان افغانستان» در کابل، اقدام رژیم طالبان مبنی بر وضع محدودیت بر انترنت و شبکههای مجازی را، از طریق دیوارنگاری، نقض صریح آزادی بیان و حق بنیادین مردم بر دسترسی به اطلاعات توصیف کردند.
این زنان معترض، چهارشنبه ۱۶ میزان، در فقدان هر نوع شکل دیگری از اعتراض، تنها توانستند به دیوارهای شهر پناه ببرند و ازاینرو، شعارهای مانند «دسترسی به انترنت حق ماست»، «اگر صدایم را در مجازی بریدی، در خیابانها فریاد میزنیم»، «با دیوار سانسور نمیتوانید جنایاتتان را بپوشانید»، «با قطع انترنت صدای ما خاموش نمیشود» را بر سینهی دیوارهای شهر کابل حک کردند.
آنان همچنین در اعلامیهای، گفتهاند که طالبان با محدودسازی انترنت، عملاً میلیونها شهروند را از حق طبیعی و جهانی محروم ساخته و زمینهی انزوای بیشتر افغانستان را فراهم میکنند.
در اعلامیه آمده است: «دسترسی آزاد به انترنت یکی از نیازهای حیاتی مردم در قرن بیستویکم است؛ ابزاری برای آموزش، اطلاعرسانی، ارتباطات و مشارکت در جامعه جهانی».
آنان همچنین تصرح کردهاند که: «چنین سیاستهایی نشان میدهد که طالبان از آگاهی و بیداری مردم در هراساند؛ اما تجربه نشان داده است که هیچ قدرتی نمیتواند در درازمدت در برابر حقیقت و آزادی بایستد. سانسور، انزوا و ترس شاید برای مدتی سکوت بیاورد، اما خاموشی پایدار نیست؛ مردم افغانستان آگاهتر و مصممتر از آناند که تسلیم تاریکی شوند».
این زنان از سازمانهای بینالمللی، نهادهای مدافع آزادی بیان، دولتها و رسانههای آزاد جهان میخواهند تا در برابر این اقدام موضع روشن، واحد و قاطع اتخاذ کنند.
آنها قاطعانه میخواهند که: «جامعهی جهانی نباید اجازه دهد طالبان با قطع ارتباط مردم با جهان، افغانستان را به زندان خاموشی بدل سازند».
این زنان معرض، در اعلامیهشان تصریح کردهاند که «آزادی بیان و دسترسی آزاد به اطلاعات از حقوق غیرقابلمعاملهی هر انسان است. طالبان باید بدانند که بستن دروازههای اینترنت، دروازههای حقیقت را نمیبندد».
بر بنیاد گزارشها، طالبان طی دو روز گذشته در شماری از شهرهای افغانستان دسترسی به شبکههای اجتماعی فیسبوک و اینستاگرام را از طریق انترنتِ شبکههای مخابراتی قطع کردهاند.
حدود ده روز پیش نیز انترنت و خدمات مخابراتی به مدت ۴۸ ساعت در سراسر افغانستان بهگونهی کامل قطع شده بود.
پیش از آن، در چندین ولایت افغانستان، دسترسی به انترنت فایبر نوری، از سوی این گروه، قطع شده بود. دیوارنگاری و انترنت، آخرین امکان و روزنهای است که جامعهی جهانی میتواند وضع فاجعهبار زنان و جامعهی افغانستان را از طریق آن مشاهده نماید. باری، بعید نیست رژیمی که به کوریِ خود و کورسازیِ جامعه روی آ ورده، بار دیگر انترنت را بهطور کامل قطع نماید.
نظر بدهید