جادهی ابریشم : دهها تن از پناهجویان مقیم اندونیزیا که عمدتاً افغانستانی هستند، در مقابل دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان و سفارتخانههای تعدادی از کشورها، گردهمایی اعتراضی برگزار کردند.
روز چهارشنبه، ۱۰ سرطان، دهها تن از پناهجویان مقیم اندونیزیا به خاطر آیندهی نامعلوم، بیسرنوشتی، بلاتکلیفی و وضعیت دشوارشان، راهپیمایی کرده و در مقابل دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان و سفارتخانههای تعدادی از کشورها، دست به اعتراض زدند.
به گفتهی این پناهجویان، بیش از ۱۰ تا ۱۴ سال است که هزاران پناهنده در اندونیزیا، بدون آیندهی روشن و دسترسی به بسیاری از حقوق اساسی انسانیشان، در وضعیت بلاتکلیفی به سر میبرند و با وجود سالها انتظار، همچنان از حق کار، آموزش مناسب، امید به آینده و زندگی با کرامت محروم هستند.
به گفتهی آنها، این وضعیت، پیامدهای ناگواری بر سلامت جسمی و روانی آنان گذاشته و فشارهای روانی، اجتماعی و اقتصادی را بر آنها و خانوادههایشان تحمیل کرده است. به تصریح اشتراککنندگان، تاکنون دستکم، ۱۹ پناهنده دست به خودکشی زدهاند.
اعتراضکنندگان در پایان راهپیمایی، قطعنامهای منتشر کردند که در آن، در مورد وضع محدودیتهای گستردهی حقوق بشری، آزادیهای اساسی، تبعیض علیه اقلیتهای قومی و مذهبی و نبود حمایتهای مؤثر از شهروندان زیر حاکمیت طالبان، ابراز نگرانی کرده و تأکید کردهاند که از بازگشت به افغانستان هراس دارند.
در قطعنامه همچنین تصریح شده که در سالهای اخیر، گزارشهایی مبنی بر اعمال فشارها بر هزارهها برای پذیرش باورهای مذهبی گروه حاکم، محدودیت در حفظ هویت فرهنگی و زبانی آنان و تبعیض در دسترسی به حقوق و فرصتها منتشر شده است و این شرایط موجب شده که پناهندگان افغانستان همچنان از بازگشت به کشور خود هراس داشته باشند؛ زیرا بازگشت به افغانستان جان، آزادی، امنیت و کرامت انسانی آنان را به خطر میاندازد.
پناهجویان در این قطعنامه، از کمیساریایی عالی سازمان ملل در امور پناهندگان خواسته است تا از پناهندگان حمایت کند و از کشورهای پذیرندهی اسکان مجدد بخواهد تا سهمیهی پذیرش خود را افزایش داده و پناهندگان مستقر در اندونیزیا را انتقال دهند.
همچنین، آنها خواهان تسریع روند بررسی پروندههای ناتکمیل و بررسی مجدد پروندههای ردشده گردیدند. به گفتهی آنان، کسانی هستند که پروندههایشان پیش از این رد شدهاند، اما اکنون اطلاعات تازهای دارند یا هم شرایطشان تغییر کردهاند؛ لذا این پرونده در روشنای قوانین بینالمللی مهاجرت مجدداً بررسی شوند.
در قطعنامه همچنین تأکید شده که کمیساریایی عالی سازمان ملل در امور پناهندگان باید وضعیت پرونده افرادی را که برای اسکان مجدد به ایالات متحده معرفی شدهاند، بهصورت شفاف روشن سازد و در مواردی که پذیرش یا رسیدگی آنان متوقف یا رد شده است، این پروندهها را بهطور جدی با سایر کشورهای پذیرندهی پناهنده پیگیری کند و همکاری مؤثر و جدی خود را با دولت اندونیزیا و کشورهای اسکان مجدد، بهویژه استرالیا، در خصوص لغو سیاست اول جولای ۲۰۱۴ و همچنین بازگشایی ویزاهای مهاجرتی مهارتی تقویت کند تا راهحلهای پایدار فراهم شده و روند اسکان مجدد تسریع شود.
پناهجویان در اندونیاز میگویند که کمیساریا به جای برگزاری برنامههایی مانند آموزش آرایشگری و نمایشهای مد برای زنان، منابع و حمایتهای خود را به زنانی اختصاص دهد که در برابر دفتر این نهاد در چادرها زندگی میکنند و با بیماری، فقر و مشکلات فراوان دستوپنجه نرم میکنند. در شرایط کنونی، تأمین نیازهای اولیه، ارائهی خدمات درمانی و حمایت از این زنان آسیبپذیر باید در اولویت قرار گیرد.
اکثریت پناه جویان ساکن اندونیزیا را که بیشتر از ۱۰ سال منتظر اسکان مجدد به کشورهای سوم، به خصوص استرالیا هستند، هزارههای افغانستان تشکیل میدهند. آنان قبل از این نیز بارها نسبت به وضعیت دشوار و بلاتکلیفیشان، دست به اعتراض زده بودند؛ اما تا کنون از طرف نهادهای بینالمللی، خصوصاً کمیساریایی عالی سازمان املل در امور پناهندگان، اقدام مؤثر صورت نگرفته است.
نظر بدهید