درماندگی طالبان و‌ تظاهرات اجباری مردم

مدیر وبسایت

قرار است فردا (جمعه، ۱۵ حوت ۱۴۰۴) طالبان در کابل برای محکومیت پاکستان تظاهرات اجباری برگزار کنند.

طالبان به وکلای گذر نواحی شهر کابل دستور داده تا هر وکیل گذر ۱۰۰ تن را به پیش مسجد عیدگاه برده و علیه پاکستان تظاهرات کنند.

این در حالی است که طالبان در چندین ولایت هزاره‌نشین، از جمله دایکندی و برخی از ولسوالی‌های بامیان نیز از زور کار گرفته و بخشی از مردم و متنفذین را جبرا به خیابان آورده تا علیه پاکستان شعار بدهند.

این اولین‌بار نیست که طالبان از زور کار گرفته و مردم را به خیابان می‌آوردند. در این بیش‌تر از چهار سال حاکمیت طالبان در افغانستان، باربار اتفاق افتاده که طالبان مردم را به زور به خیابان آورده و نظر به منافع گروهی و حاکمیت استبدادی خود از حضور آنان سواستفاده کنند. سوال اصلی اما آوردن اجباری مردم به خیابان نیست، بلکه این است که آیا واقعا طالبان به تظاهرات باور دارند؟

ریشه‌ی اصلی تظاهرات و حضور مردم در خیابان به‌عنوان یک ابزار کنش جمعی، پدیده‌ای مدرن و امروزی است که در اصل از نظام دموکراسی می‌آید. اولین تظاهرات در تاریخ بشر را می‌توان شورش مردم رم علیه امپراتوری رم برای قیمت بالای غله دانست که مردم به خیابان آمده و «نان» شعار دادند. این روند در نظام‌های دموکراسی همراه با آزادی‌های فردی و آزادی بیان در کشورهای مختلف نظم گرفته و یکی از ابزار فشار برای خواسته‌ی مردم بر حکومت تلقی می‌شود.

اما بنا به رد صریح نظام دموکراسی و شناسایی دموکراسی به عنوان یک نظام کفری توسط طالبان، استفاده از تظاهرات برای ابراز سیاستِ خودشان، یک رفتار متضاد سیاسی را در نظام طالبان خلق می‌کنند.

از دیدگاه طالبان وقتی که نظام دموکراسی یک نظام کفری و علیه شریعت است، چطور تظاهرات و حضور مردم به خیابان، که شاخص اصلی نظام دموکراسی است روا دانسته می‌شود؟ اگر طالبان واقعا به تظاهرات باورمند هستند چرا حضور زنان به خیابان را با خشونت و سرکوپ پاسخ می‌دهند؟

اصل قضیه این است که نظام‌های دیکتاتوری و استبدادی از هر ابزاری برای بقای خود استفاده می‌کنند، هیچ خط مشخص و هیچ ارزشی را برای حفظ بقای خود نمی‌شناسند. هم‌ مردم را با زور به خیابان می‌آورند و هم به زور متفرق ساخته و به زندان می‌اندازند.

در حال حاضر مردم افغانستان پیش از آن‌که برای جنگ طالبان با پاکستان به میدان بیایند، مسایل مهمی مثل حق آموزش دختران، حقوق زنان، حق مشارکت در قدرت سیاسی و حق آزادی‌های فردی دارند که باید به خاطر آن‌ها در خیابان بیایند و فریاد بزنند، ولی می‌دانند که طالبان با گلوله پاسخ می‌دهند و حقوق اولیه‌ی مردم را انکار می‌کنند.