گزارش: اسحاق جویا
روابطِ شیعیان و طالبان، و بهطور کلّی روابطِ شیعیان با تمام دولتهای افغانستان، که همگی سنّیمذهب بوده و در نژادباوری بنیاد داشتهاند، همیشه همراه باخشونت و سرکوب بوده است. به همین دلیل، بازگشت طالبان در پانزدهم اگست ۲۰۲۱، مقطع شدیدتر این نگرانیها را به ظهور رساند و سایهی سرکوب و کشتار را دوباره در ذهن زند کرد. اما طالبان، این بار روش سرکوب و حذف هزارهها/شیعیان را نسبت به امارت اول خود، سیستماتیکتر و مخوفتر کرده است: یکم، طالبان در این دور کشتار شیعیان/هزارهها را بهصورت ترکیب از عملیات علنی و مخفیانه، گروهی و فردی انجام میدهد. دوم، غصب سرزمین هزارهها و کوچ اجباریِ آنها را توسط کوچیها دنبال میکند و به جای آن پشتونهای آنسوی مرز دیورند را در هزارهجات جابهجا میکنند. سوم، به خاطر فریب جامعهی جهانی و رسانهها، برخی از چهرههای مذهبی، سیاسی، و نیز نهادهای شیعیان افغانستان را در کنار خود گرفتهاند تا از این گروه اعلام حمایت کنند. افزون بر اینها، طالبان هیچ مسئولیتی را در قبال هیچ حادثهی تروریستی نپذیرفته و نمیپذیرد. اینها خطوط اصلیِ سیاست آنها در قبال هزارهها و شیعهها را تشکیل میدهد. بنابراین، وضعیت هزارهها/شیعیان و شیوههای سرکوب آنها، دقیقاً مانند وضعیت و شیوههای سرکوب در حکمرانیِ جبّارانهی عبدالرحمان خان در پایان قرن نوزدهم است. اما حمایتِ همهجانبهی برخی از چهرهها و نهادهای شیعی از رژیم کنونی، طنز تلخ ماجرا را به نمایش میگذارد. در گزارش زیر، به حمایتهای دستوری و مرعوبانهی شورای علمای شیعهی افغانستان و کمیسیون عالی شیعیان افغانستان از طالبان پرداخته میشود.
نسخهی پیایاف پرونده ظلمت و ذلت را از اینجا دانلود کنید.
نظر بدهید